Página 14 - senectute

Versión de HTML Básico

Marco Tulio Cicerón
D e l a v e j e z
13
absuelto por los mismos jueces, una vez recitada
la tragedia.
23. Num igitur hunc, num Homerum, Hesiodum,
Simonidem, Stesichorum, num, quos ante dixi,
Isocraten, Gorgian, num philosophorum
principes, Pythagoram, Democritum, num
Platonem, num Xenocraten, num postea
Zenonem, Cleanthem, aut eum, quem vos etiam
vidistis Romae, Diogenem Stoicum, coegit in
suis studiis obmutescere senectus? An in
omnibus studiorum agitatio vitae aequalis fuit?
¿Acaso la vejez obligó a enmudecer en sus
discursos a éste, o a Homero, Hesíodo,
Simónides, Estesícoro, o a Isócrates, Gorgias a
quienes anteriormente cité; o a los príncipes de los
filósofos, Pitágoras, Demócrito, o a Platón,
Jenócrates, o, posteriormente, a Zenón Cleanto, o
Diógenes Estoico, a quien vosotros mismos
conocisteis en Roma? ¿Acaso, no fue en todos
ellos tan duradera la ilusión por los estudios como
su vida?
24. Age, ut ista divina studia omittamus, possum
nominare ex agro Sabino rusticos Romanos,
vicinos et familiares meos, quibus absentibus
numquam fere ulla in agro maiora opera fiunt,
non serendis, non percipiendis, non condendis
fructibus. Quamquam in aliis minus hoc mirum
est; nemo enim est tam senex qui se annum non
putet posse vivere: sed idem in eis elaborant
quae sciunt nihil ad se omnino pertinere.
Prosigamos pues. Aún prescindiendo de intereses
intelectuales, puedo citar el nombre de muchos
romanos rústicos, procedentes del campo,
vecinos, familiares míos, quienes jamás están
ausentes de las faenas propias del agricultor,
como la siembra, la siega o la recolección de los
frutos. Aunque en ellos es menos digno de
admiración, pues en realidad nadie se considera
tan viejo que no piense que puede vivir un año
más, trabajan sus campos sabiendo que
probablemente no van a ver sus frutos:
Serit arbores, quae alteri saeclo prosint,
ut ait Statius noster in Synephebis.
"Planta árboles para que los disfruten las
generaciones venideras", afirma nuestro Estacio
en su obra "Sinéfebis"
25. Nec vero dubitat agricola, quamvis sit senex,
quaerenti,
cui
serat
respondere:
'Dis
immortalibus, qui me non accipere modo haec a
maioribus voluerunt, sed etiam posteris prodere.'
VIII. Et melius Caecilius de sene alteri saeclo
prospiciente quam illud idem:
En efecto, un agricultor, aunque sea anciano,
jamás duda en responder al que le pregunta para
quién siembra: "Para los dioses inmortales,
quienes no sólo desean que yo reciba estos bienes
de mis mayores, sino que también los trasmita a
las generaciones posteriores" Según nos cuenta
Cecilio mucho mejor es todavía lo que dijo un
anciano al pensar en el futuro:
Edepol, senectus, si nil quicquam aliud viti
Adportes tecum, cum advenis, unum id sat
est,
Quod diu vivendo multa, quae non volt,
videt.
"¡Por Pólux, vejez, si cuando llegaras sólo trajeras
un achaque, ya sería suficiente, pero cuando se
vive durante mucho tiempo, se ven muchas cosas
que uno realmente no quiere ver!"
Et multa fortasse, quae volt; atque in ea, quae
non volt, saepe etiam adulescentia incurrit. Illud
vero idem Caecilius vitiosius:
La adolescencia con frecuencia desea ver muchas
cosas y también otras que no.El propio Cecilio, ya
anciano, afirma:
Tum equidem in senecta hoc deputo
miserrimum,
Sentire ea aetate eumpse esse odiosum alteri.
"pienso, que lo peor en la vejez, es sentir y darse
cuenta uno mismo, que eres odioso para los
demás."
26. Iucundum potius quam odiosum. Ut enim
adulescentibus bona indole praeditis sapientes
¡La vejez puede ser más agradable que odiosa!
Igual que los ancianos sabios disfrutan con los