|
| ||||
|
|
| |||
|
Cum lupa saepius ad parvŭlos velŭti ad catŭlos reverterētur, Faustŭlus, pastor regius, rem animadvertit infantesque in suam casam transtŭlit, Accaeque Larentiae coniŭgi tradĭdit, ut ab ea alerentur. Hi, inter pastōres educāti, primo ludĭcris certaminĭbus vires auxērunt, deinde feras venāri in saltĭbus coepērunt et latrōnes a pecŏrum rapīnis arcēre. Quodam die iis insidiāti sunt latrōnes: Remus captus abductusque est; Romŭlus autem evadĕre potuit. Tunc Faustŭlus, necessitāte compulsus, indicāvit Romŭlo quis esset eius avus, quae mater. Statim Romŭlus, armātis pastorĭbus, Albam, ubi regnābat Amulius, properāvit. |
Kum lúpa sáepius ad páruulos uéluti ad kátulos reuerterétur, Fáustulus, pástor réguius, rem animaduértit infantéskue in súam kásam tránstulit, Akkáekue Laréntiae kóniugui trádidit, ut ab éa aleréntur. Hi, ínter pastóres edukáti, prímo lúdikris kertamínibus uíres auxérunt, deínde féras uenári in sáltibus koepérunt et latrónes a pékorum rapínis arkére. Kuódam díe íis insidiáti sunt latrónes: Rémus káptus abduktúskue est; Rómulus áutem euádere pótuit. Tunk Fáustulus, nekessitáte kompúlsus, indikáuit Rómulo kuís ésset éius áuus, kuáe máter. eStátim Rómulus, armátis pastóribus, Álbam, úbi regnábat Amúlius, properáuit. | |||
|
Interea latrōnes Remum ad Amulium regem perduxĕrant, eum affirmantes in Numitōris agros multas incursiōnes fecisse. Ideo Remus Numitōri a rege tradĭtus est ad supplicium; at Numĭtor, considerāto adulescentis vultu, nepōtem suum agnōvit. Remus enim oris lineamentis erat matri simillĭmus, eiusque aetas tempŏri expositiōnis congruēbat. Dum ea res anĭmum Numitōris anxium tenet, repente Romŭlus Albam advēnit, fratrem libĕrat, Amulioque interfecto, avum Numitōrem in regnum restituit. |
Intérea latrónes Rémum ad Amúlium régem perdúxerant, éum affirmántes in Numitóris ágros múltas inkursiónes fekísse. Ídeo Rémus Numitóri a rége tráditus est ad supplíkium; at Númitor, konsideráto aduleskéntis uúltu, nepótem súum agnóuit. Rémus énim óris lineaméntis érat mátri simíllimus, eiúskue áetas témpori expositiónis kongruébat. Dum éa res ánimum Numitóris ánxium ténet, repénte Rómulus Álbam aduénit, frátrem líberat, Amuliókue interfékto, áuum Numitórem in régnum restítuit. | |||
|
Deinde Romŭlus et Remus urbem condĕre decrevērunt in locis ipsis ubi exposĭti educatique erant. Sed de imperio inter eos orta est magna contentio, et, ut res a deis diiudicarētur, adhibuērunt auspicia. Remus quidem sex vultŭres vidit prior, Romŭlus autem paulo post duodĕcim. Hic igĭtur, augurio victor, urbem futūram aratro designāvit Romamque vocāvit, et edixit ne quis sulcum vomĕre circumductum transilīret. At Remus hanc fossam sacram transiluit irrīdens. Tum vero Romŭlus irātus fratrem interfēcit, his incrěpans verbis: «Sic deinde malo afficiātur quicumque transiliet moenia mea.» Ita imperio solus potītus est Romŭlus. |
Deínde Rómulus et Rémus úrbem kóndere dekreuérunt in lókis ípsis úbi expósiti edukatíkue érant. Sed de império ínter éos órta est mágna konténtio, et, ut res a déis diiudikarétur, adhibuérunt auspíkia. Rémus kuídem sex uúltures uídit príor, Rómulus áutem páulo post duódekim. Hik ígitur, augúrio uíktor, úrbem futúram arátro designáuit Romámkue uokáuit, et edíxit ne kuís súlkum uómere kirkumdúktum transilíret. At Rémus hank fóssam sákram transíluit irrídens. Tum uéro Rómulus irátus frátrem interfékit, his ínkrepans uérbis: «Sik deínde málo affikiátur kuikúmkue transíliet móenia méa.» Íta império sólus potítus est Rómulus. | |||